بگو دوستم داری

بگو دوستم داری...

تا زیباتر شوم

بگو دوستم داری... تا انگشتانم طلا گردند

و پیشانیم ماه

بگو دوستم داری تا بتوانم دگرگون شوم

بدل به خوشه گندم شوم یا درخت نخل

هم اکنون بگو، درنگ مکن

برخی از عشق ها درنگ نمی پذیرند

بگو دوستم داری تا تقدس مرا بیشتر کنی

تا از دفتر شعرم کتاب مقدس بسازی.

تقویم را عوض می کنم اگر بخواهی

فصل ها را می شویم و فصل های دیگر می سازم

امپراتوری زنان را بر پا می کنم

اگر بخواهی

بگو دوستم داری تا شعرهایم روان شوند

نوشته هایم آسمانی.

عاشقم باش تا

خورشید را با اسب ها و کشتی ها تسخیر کنم

درنگ مکن... این تنها فرصتی است برای من

تا بیافرینم... یا بیاموزانم.

یک سال پیش تو آمدی و من دانه های دلم را چیدم کنار دانه های دل تو. دل تو قرمز بود و شفاف. دل من کدر بود و خاکستری. یک سال روزم به عشق بودن با تو شب می شد و شب تو می آمدی و در دلم نور می پاشیدی.نامت را برایم معنی می کردی و هادی دلم می شدی. این همه رنگ را از کجا آوردی تا دلم را رنگی کنی؟

حالا می توانم به جرئت بگویم:

من فکر می کنم

 هرگز نبوده قلب من این گونه گرم و سرخ

پی نوشت: هادی ، هادی ، هادی

الان که دارم اینا رو می نویسم خاطره ی یک سالمون داره جلو چشمام رژه می ره و نمی تونم از بینش یکیو گلچین کنم. از اولین دیدارمون بگم یا از آخریش؟ از چشمای مهربونت بگم یا از آغوش آرامش بخشت؟ از روح بزرگت بگم، یا از فکر عمیقت؟

شاید بشه همشو با این جمله گفت: دوستت دارم، از یک سال پیش و برای همیشه.

نازی تو

آغوش تو حادثه ای مبارک
زیر بارون رهایی بادبادک
لبخند تو خورشید دست و دلباز
سایه ی تو سروناز ناز ناز

با تو بساط شب چه روبه راهه
بی تو ولی خورشیدم رو سیاهه
حرم نفسهای تو آتشکده
سایه ی دستت تنها سرپناهه

سر کلاس فیزیک مغناطیس نشسته ام. کولر نیمه جان برای مقابله با گرمای ظهر تابستان نفس نفس می زندو همکلاسی ها میان چرت قیلوله و معادله های دیفرانسیل غوطه می خورند. من کیلومتر ها دورتر از معادله های n مجهولی فیزیک، به مجهولات خودم می اندیشم و حال رگبار سیاوش قمیشی را می برم. وسط این گرمای وحشتناک بارانی را حس می کنم که تنها بر من می بارد. قطره هایش از سوراخ های ریز هندس فری بیرون می آیند، در رگ هایم تزریق می شوند و مرا با خود به دوردست ها می برند.

بچه ها می خندند.«برشان» پای تخته مدار استاد را تبدیل به یک شکل نا مفهوم می کند. دهن من یک تابلوی امپرسیونیستی از یک صبح زمستانی می سازد.« سامی» پاک کنش را جلوی پایم می اندازد، از جا می پرم.نگاه عصبانیش را نثار درس گوش نکردنم می کند.دریغ که من هنوز جایی دیگرم.جایی در خنکای نسیم آخرین شنبه ی سالی که گذشت.جایی میان آغوشی که گرم ترین پناه دنیاست.میان بازوهایی که احاطه ام می کند و مرا به احساس امنیتی بی نظیر می رساند.ریه هایم را پر از بوی او می کنم. گوشه ی جزوه ی فیزیک می نویسم هادی و دستم می لرزد.مغناطیس اوست که فیزیک و روح و وجودم را دگرگون کرده.چشمانم را می بندم و دلم می لرزد...

صدا در گوشم می خواند:

یه شب زیر بارون، که چشمم به راهه می بینم که کوچه پر نور ماهه

تو ماه منی که، تو بارون رسیدی  امید منی تو شب نا امیدی

پی نوشت: ترانه ی حسادت  (آغوش تو ...) به خوانندگی راستین و شعر شهریار قنبری رو از اینجا دانلود کنید. من از کل آلبومش لذت بردم. ترانه هاش به شدت عاشقانه است.

تو آمدی ز دورها و دورها
ز سرزمین عطر ها و نورها
نشانده ای مرا کنون به زورقی
ز عاجها ز ابرها بلورها
مرا ببر امید دلنواز من
ببر به شهر شعر ها و شورها
به راه پر ستاره می کشانی ام
فراتر از ستاره می نشانی ام
نگاه کن
من از ستاره سوختم
لبالب از ستارگان تب شدم
چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل
ستاره چین برکه های شب شدم
چه دور بود پیش از این زمین ما
به این کبود غرفه های آسمان
کنون به گوش من دوباره می رسد
صدای تو
صدای بال برفی فرشتگان
نگاه کن که من کجا رسیده ام
به کهکشان به بیکران به جاودان
کنون که آمدیم تا به اوجها
مرا بشوی با شراب موجها
مرا بپیچ در حریر بوسه ات
مرا بخواه در شبان دیر پا
مرا دگر رها مکن
مرا از این ستاره ها جدا مکن
نگاه کن که موم شب براه ما
چگونه قطره قطره آب میشود
صراحی سیاه دیدگان من
به لالای گرم تو
لبالب از شراب خواب می شود
به روی گاهواره های شعر من
نگاه کن
تو میدمی و آفتاب می شود 

فروغ فرخزاد

آن روز ها روی چمن نمناک، پشت شمشاد ها می نشستیم و به هم نگاه می کردیم، گرمای ما گرمای ظهر را کمرنگ می کرد...

آن روز ها به کدام باد سپرده شدند؟

این روز ها نهایت خوشبختی ام دیدار پیکسلی از پشت مانیتور است. برای همین خوشبختی آکواریومی هم آنقدر صبوری به خرج داده ام که طاقت از دست دادنش را نداشته باشم.دوری ات زندگی رو به زوال یک ماهی روی ساحل خشک است. مرا دگر رها مکن!!!

نازی همیشگی ات